السلام علیک یا مهدی فاطمه (س)

چرا هیچ کس برای امدنت نذری نمی  کند ؟

چرا بودنت را باور نداریم ؟

چرا دلها مان انقدر سنگی است که نامت هیچ لرزه ای به ان نمی اندازد ؟

چرا جمعه ها کسی در دروازه شهر به انتظارت نمی ایستد ؟

چرا وقتی به شهر ما می ایی امدنت را حس نمی کنیم ؟

چرا چشمها مان چنان الوده گناه  شده که شایستگی دیدنت را از دست داده ایم ؟

چرا دعا هامان هم از نام تو خالی است ؟

    چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در بیمارستانی دو بیمار در یک اتاق بستری بودند.یکی از بیماران اجازه داشت

که هر روز بعد از ظهر یک ساعت روی تختش که کنار پنجره ی اتاق بود بنشیند

 ولی بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی نخورد و همیشه پشت به هم اتاقی

روی تخت بخوابد. انها ساعت ها با هم صحبت می کردند:از همسر و خانواده

 و سربازی یا تعطیلات شان با هم حرف می زدند و هر روز بعد از ظهر بیماری

 که تختش کنار پنجره بود می نشست و تمام چیز هایی که بیرون از پنجره می دید

 برای هم اتاقیش توصیف می کرد.پنجره رو به یک پارک بود که دریاچه زیبایی

داشت . مرغابی ها و قو ها در دریاچه شنا می کردند و کودکان با قایق های

 تفریحی شان در اب سرگرم بودند .درختان کهن به منظره بیرون زیبایی خاصی

 بخشیده بودند و تصویری زیبا از شهر در افق دور دست دیده می شد .

همان طور که مرد این جزئیات را توصیف می کرد هم اتاقیش چشمانش را

 می بست و این مناظر را در ذهن خود مجسم می کرد و روحی تازه می گرفت.

روزها و هفته ها سپری شد.تا اینکه روزی مرد کنار پنجره از دنیا رفت...

و مستخدمین بیمارستان جسد او را از اتاق بیرون بردند. مرد دیگر که بسیار

 ناراحت بود تقاضا کرد که تختش را به کنار پنجره منتقل کنند.پرستار این کار

را با رضایت انجام داد . مرد به ارامی و با درد بسیار خود را به سمت پنجره کشاند

تا اولین نگاهش را به دنیای بیرون از پنجره بیندازد . بالاخره توانست ان منظره

زیبا را با چشمان خود ببیند ولی در کمال تعجب با یک دیوار بلند مواجه شد !!!

مرد متعجب به پرستار گفت که هم اتاقیش همیشه مناظری زیبا و دل انگیز

را از پشت پنجره برای او توصیف می کرده است...

پرستار پاسخ داد:ولی ان مرد کاملا نابینا بود!!!

   کار ما این است شاید که ;

                 میان گل نیلوفر و قرن

                           پی آواز حقیقت بدویم...